Skarga Kasacyjna

Warszawa, dnia 20.03.2024

Do

Naczelny Sąd Administracyjny

ul. Piekna 44

00-539 Warszawa

za pośrednictwem

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Wydział III

ul. Jasna 2/4

00-041 Warszawa

Skarżący: Firma "XYZ" Sp. z o.o.

ul. Kwiatowa 12

02-123 Warszawa

reprezentowany przez Radcę Prawnego Annę Kowalską

Kancelaria Radcy Prawnego "Lex" nr 12345

ul. Lipowa 20

03-234 Warszawa

Strona przeciwna: Jan Nowak

ul. Słoneczna 5

04-345 Warszawa

II SA/Wa 1234/23

Opłata skarbowa: 200 zł

SKARGA KASACYJNA

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15.02.2024,

sporządzona przez Radcę Prawnego Annę Kowalską

Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w imieniu Firma "XYZ" Sp. z o.o. zaskarżam w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15.02.2024 (II SA/Wa 1234/23), doręczony skarżącemu 01.03.2024, i na podstawie art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucam zaskarżonemu wyrokowi:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego:

  – art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegającą na uznaniu, że rozpatrzenie odwołania wniesionego po terminie, ale zgodnie z błędnym pouczeniem zawartym w decyzji stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności;

2) przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

  – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nieszkodzenie na skutek błędnego pouczenia musi skutkować przywróceniem terminu do wniesienia środka odwoławczego.

Na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnoszę o:

– uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania,

– zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15.02.2024, II SA/Wa 1234/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nieważność decyzji Urzędu Miasta Warszawa z dnia 10.01.2024, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Urzędu Dzielnicy Mokotów w Warszawie z dnia 20.12.2023 o wymierzeniu Janowi Nowakowi kary dyscyplinarnej nagany.

W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Doręczając decyzję Janowi Nowakowi, Urząd Dzielnicy Mokotów w Warszawie pouczył go, że od decyzji służy odwołanie do Urzędu Miasta Warszawa w terminie 30 dni od dnia doręczenia. Decyzja dyscyplinarna o naganie została doręczona Janowi Nowakowi 22.12.2023. W dniu 22.01.2024 Jan Nowak wniósł odwołanie, w którym kwestionował merytoryczną zasadność nagany. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Urząd Miasta Warszawa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jednocześnie zauważył, że mimo wniesienia odwołania po upływie ustawowego terminu 14 dni na wniesienie odwołania, z uwagi na fakt błędnego pouczenia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji, odwołanie należało rozpoznać jako wniesione w terminie.

W dalszej części uzasadnienia wyroku sąd podkreślił, że wyłącznym trybem weryfikacji nieostatecznej decyzji w Kodeksie postępowania administracyjnego jest postępowanie odwoławcze, które oparte jest w pełni na zasadzie skargowości. Może ono być uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej – wniesienia odwołania w terminie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego albo wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu jest wówczas należyte zbadanie w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zostało wniesione przez stronę postępowania administracyjnego w terminie przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Warunkiem skuteczności wniesienia odwołania i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania, gdyż uchybienie terminowi powoduje bezskuteczność tych środków, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Rozpatrzenie przez organ środka zaskarżenia wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, tj. decyzji, która korzysta z ochrony trwałości. Rozpoznanie merytoryczne odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, oznaczałoby, że organ podjął działania z rażącym naruszeniem prawa, a wydane przez niego rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Sąd wskazał nadto, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy powinien postanowić o stwierdzeniu uchybienia terminowi w trybie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można bowiem przejść do merytorycznego rozpoznania odwołania i wydać decyzji w drugiej instancji w sytuacji, gdy termin do jego wniesienia upłynął i nie postanowiono o jego przywróceniu.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, sąd stwierdził, że – jak wynika z akt administracyjnych – decyzja Urzędu Dzielnicy Mokotów w Warszawie z dnia 20.12.2023 została doręczona stronie 22.12.2023. W decyzji tej zawarto błędne pouczenie o przysługującym od niej środku zaskarżenia, tj. poinformowano stronę o możliwości wniesienia odwołania w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Odwołanie zostało złożone przez skarżącego za pośrednictwem poczty w dniu 22.01.2024. Prawidłowo natomiast, zgodnie z art. 129 Kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji.

Przedmiotowy wyrok nie może się ostać z następujących przyczyn.

Przede wszystkim w każdym przypadku uchybienia terminowi stronie przysługuje prawo wniesienia wniosku o jego przywrócenie. Uprawnienie to wynika wprost z art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem z art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego nie można wywodzić szczególnego uprawnienia dla strony do żądania przywrócenia terminu. Z art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika również obowiązek organu polegający na przywróceniu terminu w przypadku błędnego pouczenia strony, co do terminu wniesienia odwołania. W ocenie skarżącego przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że zastosowanie się do błędnego pouczenia oznacza, iż środek odwoławczy wniesiony z uchybieniem terminowi należy rozpatrzyć tak, jakby został on wniesiony w terminie. W rezultacie sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że organ odwoławczy podjął działania z rażącym naruszeniem prawa, a co za tym idzie – bezpodstawnie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego, skarżący stwierdza, że jako organ odwoławczy działał na podstawie przepisu prawa, który upoważniał go do wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym. Tym przepisem był art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ochrona interesów strony, zagwarantowana w tym artykule polega na tym, że jeżeli strona, która wniesie odwołanie po upływie prawem przewidzianego terminu do dokonania danej czynności, jednakże z zachowaniem terminu podanego w pouczeniu przez organ pierwszej instancji, to wówczas należy przyjąć, że wniosła ona odwołanie w terminie i w związku z powyższym nie ma konieczności przywracania terminu do dokonania tej czynności (por. E. Ochendowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2020).

Postanowienia analizowanego przepisu korespondują również z zasadami dobrej administracji, zapisanymi w Kodeksie postępowania administracyjnego ( ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego), m.in. z art. 6, art. 7, art. 8 oraz ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, zawartymi w art. 127 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy w tym miejscu wymienić: art. 7, art. 8 i wreszcie art. 121. Biorąc powyższe zasady pod uwagę, należy uznać, że niedopuszczalne jest przerzucanie na stronę negatywnych konsekwencji zastosowania się do pouczenia zawartego w decyzji odnośnie do terminu do złożenia środka zaskarżenia. Osoba, która działa w zaufaniu do organu administracji, uznaje, że zamieszczone w decyzji pouczenie jest prawidłowe, zatem stosując się do niego w przypadku jego wadliwości (błędnego pouczenia), nie może być podstawą do obciążania jej dodatkowymi czynnościami, takimi jak złożenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

Z tych względów skarga kasacyjna jest zasadna.

Anna Kowalska

Radca Prawny

Załączniki:

1) odpis skargi kasacyjnej,

2) pełnomocnictwo,

3) dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.